Υπόθεση του Μόνιμου Εισοδήματος (permanent income hypothesis)

Υπόθεση του μόνιμου εισοδήματος είναι μια υπόθεση που εντάσσεται στη φιλοσοφία της θεωρίας του κύκλου ζωής, σύμφωνα με την οποία, η τρέχουσα κατανάλωση προγραμματίζεται ανάλογα με το εισόδημα μιας ευρύτερης χρονικής περιόδου.

Παράδειγμα:
Έστω ότι ένα άτομο εισπράττει το μισθό του κάθε πρώτη του μηνός. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κατανάλωση του θα εξαντληθεί εκείνη την ημέρα αλλά θα κατανεμηθεί ομαλά κατά τη διάρκεια όλου του μηνός.

Εάν αυτό δεν συμβεί τότε ο καταναλωτής αυτός κάθε μήνα θα αναγκάζεται να δανείζεται για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του νοικοκυριού του.

Το μόνιμο εισόδημα, το οποίο είναι η αξία των αναμενόμενων μελλοντικών εισοδηματικών ροών από εργασία και του αναμενόμενου μελλοντικού χρηματικού ή υλικού κεφαλαίου, κατά τον Friedman εξαρτάται από το επιτόκιο, την καθαρή αξία των περιουσιακών στοιχείων του και το ανθρώπινο κεφάλαιο.

Έτσι η μόνιμη κατανάλωση αντιπροσωπεύει την καταναλωτική δαπάνη η οποία προσδιορίζεται από το επίπεδο του μονίμου εισοδήματος.

Η θεωρία του μονίμου εισοδήματος έχει βασιστεί κατά το Μ. Friedman σε τέσσερις υποθέσεις, οι οποίες έχουν αμφισβητηθεί από πολλούς μελετητές:

• Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ μονίμου εισοδήματος και παροδικής κατανάλωσης.
• Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ παροδικής κατανάλωσης και παροδικού εισοδήματος.
• Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ παροδικού και μονίμου εισοδήματος.
• Διαχρονικά το παροδικό εισόδημα, κατά μέσο όρο, είναι μηδέν γιατί τα θετικά εξουδετερώνονται από τα αρνητικά παροδικά εισοδήματα. Με την ίδια λογική και η μέση παροδική κατανάλωση είναι μηδενική.